Nazywam się Robert Wieczorek, mam pięćdziesiąt trzy lata i przez dwadzieścia jeden lat prowadziłem warsztat blacharsko-lakierniczy przy ulicy Fabrycznej w Radomiu. Piszę to, bo teściowa, Krystyna Sokołowska, opowiada wszystkim na klatce schodowej, że jestem człowiekiem, który okradł rodzinę. Chcę powiedzieć, jak to wyglądało z mojej strony.
Warsztat dostałem po ojcu w dwa tysiące trzecim. Budynek stary, dach cieknący, ale ziemia pod nim — sześćset metrów, w dobrym miejscu, blisko obwodnicy. Kiedy ożeniłem się z Anią, córką Krystyny, teściowa od razu zaczęła mówić, że to "majątek rodzinny", że wnuki powinny mieć zabezpieczoną przyszłość. Ja się nie sprzeciwiałem. Dolałem jej herbaty, kiwałem głową. Człowiek nie kłóci się z matką żony przy niedzielnym obiedzie.
Problem zaczął się siedem lat temu, kiedy Ania zachorowała. Stwardnienie rozsiane, diagnoza w lutym, a już w kwietniu przestała chodzić o własnych siłach. Warsztat zacząłem tracić klientów, bo pół dnia spędzałem w przychodni na Wośnickiej albo w aptece na rogu Żeromskiego, kupując zastrzyki, które nie były refundowane. Krystyna wtedy nie pytała o rehabilitację. Pytała, czy "przypadkiem nie myślę sprzedać hali, bo to by było marnotrawstwo".
Rok temu Ania zmarła. Miała czterdzieści jeden lat. Na pogrzebie w kaplicy przy cmentarzu Firlej Krystyna stała po drugiej stronie grobu i nie podała mi ręki. A trzy tygodnie później przyszła do mnie z papierem — projektem aktu notarialnego, w którym miałem "w imię pamięci córki" przepisać warsztat na jej wnuka, czternastoletniego Kacpra, z dożywotnim prawem zarządu dla niej samej "aż chłopak dorośnie". Powiedziała to, siedząc w moim salonie, popijając kawę, którą sama sobie zrobiła, bo nie zapytała, czy mogę poczęstować.
Odmówiłem. Powiedziałem, że warsztat zapiszę Kacprowi w testamencie, kiedy skończy osiemnaście lat, bo tak zdecyduję ja, jego ojciec, a nie ktokolwiek inny. Od tamtej rozmowy Krystyna przestała się do mnie odzywać wprost. Mówiła do syna przy mnie, jakby mnie w pokoju nie było. "Powiedz ojcu, że autobus do szkoły odjeżdża o siódmej dwadzieścia." "Zapytaj ojca, czy pamięta o wizycie u dentysty."
Sześć miesięcy temu odkryłem, że Krystyna złożyła w sądzie rejonowym w Radomiu wniosek o ustanowienie kuratora dla Kacpra "w związku z zaniedbaniem opiekuńczym ojca" — a przy okazji, w tym samym piśmie, zawnioskowała o zabezpieczenie majątku nieletniego, czyli formalne zamrożenie warsztatu do czasu rozstrzygnięcia. Dowiedziałem się o tym od listonosza, bo wezwanie przyszło, kiedy byłem w pracy, a Kacper podpisał odbiór, myśląc, że to zwykła korespondencja z urzędu skarbowego.
Siedziałem tego wieczoru w kuchni, patrząc na filiżankę po Ani — tę w niebieskie paski, której nikt inny w domu nie używał, bo wszyscy wiedzieli, że to jej. Kacper wrócił z treningu, rzucił torbę na krzesło i zapytał, czy babcia naprawdę chce, żebyśmy się wyprowadzili z domu przy warsztacie. Powiedziałem mu prawdę: że nie wiem, ale że nic nikomu nie oddam bez walki.
Na rozprawie w sądzie przy ulicy Marszałka Piłsudskiego Krystyna siedziała w pierwszym rzędzie w czarnym kostiumie, jakby to był kolejny pogrzeb. Sędzia zapytał ją wprost, na jakiej podstawie twierdzi, że dziecko jest zaniedbywane — czy chłopiec choruje, czy nie chodzi do szkoły, czy głoduje. Krystyna zawahała się i powiedziała, że "ojciec za dużo pracuje i nie ma czasu na żałobę razem z chłopcem". Sędzia zapytał wtedy Kacpra, którego wcześniej wysłuchano osobno w gabinecie, bez rodziny, czy chce mieszkać z ojcem. Chłopak odpowiedział bez wahania, że tak, i że to babcia od miesięcy mówi mu, że tata "nie kocha go tak jak mama".
Wniosek Krystyny sąd oddalił jako bezzasadny, obciążając ją kosztami postępowania — trzysta dwadzieścia złotych. Ale to nie był koniec, bo dwa tygodnie po rozprawie zadzwoniła moja siostra, Beata, mówiąc, że Krystyna chodzi po sąsiadach z listy przy sklepie Lewiatan i opowiada, że "sąd się pomylił, bo zięć ma dobrego adwokata, a nie dobre serce".
Zdecydowałem się na coś, czego wcześniej nie robiłem przez dwadzieścia jeden lat prowadzenia interesu — poszedłem do notariusza przy placu Konstytucji sam, bez zapowiedzi, i sporządziłem testament, w którym warsztat, po odjęciu zachowku należnego Krystynie z tytułu… nie, poprawka: Krystyna nie miała prawa do zachowku, bo nie była moim wstępnym ani zstępnym — sporządziłem testament, w którym cały warsztat przypada Kacprowi po ukończeniu osiemnastego roku życia, a do tego czasu zarząd sprawuje wyznaczony przeze mnie kurator zawodowy, mój wieloletni mechanik Tomek, a nie Krystyna. W dokumencie zapisałem też wprost zakaz sprawowania przez nią jakiegokolwiek zarządu majątkiem wnuka.
Poszedłem z tym papierem do domu Krystyny w niedzielę, bez zapowiedzi, tak jak ona kiedyś przyszła do mnie. Otworzyła drzwi w fartuchu, z rękami w mące, bo piekła sernik na imieniny sąsiadki. Podałem jej kopię aktu i powiedziałem tylko jedno zdanie: że warsztat po ojcu zostanie synowi, a ona może przychodzić na urodziny wnuka, jeśli przestanie mówić mu, że go nie kocham.
Krystyna nie krzyczała. Odłożyła ściereczkę, przeczytała dokument przy stole, na którym stała miska z ubitą pianą, i powiedziała cicho, że "Ania by tego nie chciała". Odpowiedziałem, że Ania nie chciała też, żeby jej syn słyszał od babci, że ojciec go nie kocha — a to słyszał, bo sam mi powiedział.
Wyszedłem, zostawiając kopię na stole obok miski z pianą. Kacper czekał w samochodzie, bo umówiliśmy się, że po wizycie u babci pojedziemy na cmentarz Firlej, postawić świeże chryzantemy na grobie Ani. Nic mi nie powiedział, kiedy wsiadłem, tylko podał mi butelkę wody, jakby wiedział, że będę miał sucho w gardle. Pojechaliśmy w milczeniu, mijając stary warsztat przy Fabrycznej, gdzie w oknie wciąż wisiała tabliczka z moim nazwiskiem i datą tysiąc dziewięćset osiemdziesiąt dwa — rokiem, w którym mój ojciec otworzył ten interes.
