Rafał Wieczorek wrócił z nocnej zmiany w hurtowni o wpół do siódmej rano i od razu zobaczył, że coś jest nie tak. Marta spała już, kurtka wisiała krzywo na wieszaku, buty stały nierówno, jeden odwrócony noskiem do ściany. Poszedł powiesić jej torebkę porządnie — i wtedy z bocznej kieszonki wypadła saszetka higieniczna hotelowa, taka jak dają w recepcji razem z kluczem do pokoju. Na etykietce było logo: Hotel Cztery Pory Roku, Zakopane.
Marta nie była w Zakopanem. Marta była, według niej, na urodzinach Kingi w Krakowie.
Usiadł na brzegu wanny z tą saszetką w ręce jak głupi, dopóki nie usłyszał, że żona się budzi. Wszedł do sypialni, rzucił jej to na kołdrę.
— Co to jest.
Marta spojrzała na saszetkę, potem na niego, i powiedziała coś, co Rafał zapamięta chyba do końca życia:
— Kinga mnie tam zabrała. Spontanicznie. Nie zdążyłam ci powiedzieć.
Zadzwonił od razu do Damiana, męża Kingi. Nie dlatego, że chciał plotkować — po prostu potrzebował, żeby ktoś potwierdził tę historię, cokolwiek by to było. Damian odebrał zaspany, powiedział, że Kinga jeszcze śpi, że wróciła koło piątej.
— Wiesz co, stary — dodał Damian, ziewając w słuchawkę — u mnie to samo. Tylko że moja przyjechała z biletem parkingowym z Cieszyna. Z Cieszyna, kurwa. Sto osiemdziesiąt kilometrów od Krakowa.
Rafał poczuł, jak coś mu się w środku zaciska. Odłożył telefon na kuchenny blat i przez chwilę patrzył na kubek po wczorajszej kawie, który Marta zostawiła nieumyty w zlewie — z fusami na dnie, z odciskiem szminki na brzegu. Ten kubek denerwował go bardziej niż powinien.
Miał trzydzieści dziewięć lat, dziesięć lat małżeństwa, syna w trzeciej klasie podstawówki, który akurat tego ranka miał sprawdzian z tabliczki mnożenia. Kuba wyszedł z pokoju w piżamie, zapytał, czy tata zrobi mu kanapkę, bo mama jeszcze śpi. Rafał zrobił kanapkę. Ręce mu się trzęsły, kroił chleb krzywo, ale zrobił.
Nie skonfrontował się wtedy z Martą jeszcze raz. Poszedł do pracy, przesiedział zmianę jak automat, a wieczorem, kiedy syn już spał, usiadł z nią przy kuchennym stole i powiedział, że chce zobaczyć bilingi. Wszystkie. I wyciągi z konta z ostatnich trzech miesięcy.
Marta się broniła — mówiła, że to przesada, że ma prawo do prywatności, że jeden wyjazd nie oznacza końca świata. Ale coś w jej głosie było inne niż zwykle, jakby recytowała kwestię, którą przygotowała wcześniej.
Bilingi pokazały wszystko. Nie kochanka — dokładnie to, czego się bał najbardziej: seria SMS-ów do numeru zapisanego jako "Kinga 2", ale z zupełnie innym stylem pisania, z emotikonami, jakich Kinga nigdy nie używała. Data hotelu w Zakopanem pokrywała się z rezerwacją na dwie osoby — nie na trzy przyjaciółki, jak twierdziła Marta, tylko na dwie. I trzeci telefon, płatny z osobnego konta, o którym Rafał nigdy nie wiedział, że istnieje — konto oszczędnościowe w Santanderze, które Marta otworzyła jeszcze przed ślubem i nigdy nie zamknęła.
Na tym koncie było jedenaście tysięcy dwieście złotych. Odkładane po trochu, przez lata, z pieniędzy, które miały iść na wspólne wakacje albo na remont łazienki, którą od dwóch lat obiecywali sobie zrobić.
Rafał nie krzyczał. To było najgorsze dla Marty — że nie krzyczał. Siedział przy tym stole, na którym stała miska z jabłkami kupionymi na targu przy Broniewskiego, i mówił spokojnym, płaskim głosem, jakim mówi się do kogoś obcego.
— Ile to trwa.
— Osiem miesięcy.
— Kto to jest.
Okazało się, że to instruktor z siłowni, do której Marta zapisała się "żeby zrzucić te parę kilo po urodzinach". Miał trzydzieści dwa lata i żonę w ciąży, o czym Marta dowiedziała się dopiero trzy miesiące później i, jak twierdziła, wtedy chciała zerwać, ale nie potrafiła.
Kinga rzeczywiście była w Zakopanem — ale w innym hotelu, dwie ulice dalej, z Damianem, którego zabrała tam w ramach niespodzianki na rocznicę, i to ona, niczego nieświadoma, użyczyła Marcie alibi, bo ta powiedziała jej po prostu, że "musi wyjechać na weekend, żeby ochłonąć po kłótni z Rafałem". Kinga, dobra dusza, pomyślała, że robi przysługę przyjaciółce.
Rozwód trwał cztery miesiące. Rafał nie chciał wojny o Kubę — ustalili opiekę naprzemienną, tydzień u niego, tydzień u niej, bez sądowych awantur. Ale mieszkanie na Ochocie, kupione w dwa tysiące piętnastym roku za pieniądze, które on wniósł jako zadatek ze sprzedaży kawalerki po babci, zostało przy nim w całości, po ugodzie notarialnej. Marta się nie kłóciła — wiedziała, że nie ma na to papierów, że to on płacił raty przez pierwsze trzy lata, zanim ona w ogóle zaczęła pracować na etacie.
To, co zrobił z kontem oszczędnościowym, było już inną sprawą. Prawnik powiedział mu, że skoro konto było założone przed ślubem i dopłacane bez wiedzy współmałżonka po części z majątku wspólnego — a bilingi i wyciągi to potwierdzały co do złotówki — może domagać się połowy tej kwoty w podziale majątku. Rafał policzył: pięć tysięcy sześćset złotych. Dokładnie tyle, ile kosztowała nowa pralka, o której mówili od roku, i o połowę tego, co Kuba potrzebował na aparat ortodontyczny.
W dniu podpisania ugody u notariusza przy placu Zbawiciela Marta przyszła sama, bez adwokata, w tym samym płaszczu, w którym pojechała wtedy do Zakopanego. Rafał przyniósł teczkę z dokumentami — wyciąg z konta, umowę przedmałżeńską, której nigdy formalnie nie było, ale był za to spis majątku sporządzony przez oboje rok wcześniej, kiedy planowali kredyt na remont.
Notariusz czytał na głos punkt po punkcie. Kiedy doszedł do kwoty przelewu, który Marta miała wykonać na konto Rafała w ciągu czternastu dni, Marta spojrzała na niego przez stół.
— Naprawdę musisz zabierać mi wszystko.
— Nie zabieram ci wszystkiego. Zabieram to, co moje.
Podpisała. Ręka jej drżała przy ostatniej literze nazwiska, bo od tego dnia miała wrócić do panieńskiego — Kowalik. Rafał wziął swój egzemplarz umowy, złożył go równo na pół, jak dokument z pracy, i wsunął do teczki obok zdjęcia Kuby z zeszłorocznego apelu szkolnego.
Na dworze padał deszcz, taki drobny, wrześniowy. Rafał otworzył parasol dopiero przy samochodzie. Zadzwonił do Damiana, żeby powiedzieć, że wszystko podpisane, że w sobotę może wpaść po Kubę na mecz Legii, tak jak umawiali się od dawna, bo chłopaki od lat kibicowali razem. Damian zapytał tylko, czy wszystko w porządku.
— W porządku — powiedział Rafał, wsiadając do auta. — Teraz w porządku.
